The Key of Darkness (7)

---Chapter Seven---

Funeral and a Sacrifice

Samuel of Solisticashire was dead and his wife, Elenor, was very upset. But she never cried. She had learned who Samuel truly was when they were newly married, but she had not understood the significance of the key she had found. It was only when she discovered the secret door that led to the sacrificial chamber that she understood.

Elenor found Jane and asked for her help, but Jane remained silent. When William arrived at the room, he found Elenor and had to answer her questions.

Now Elenor knew all the secrets and truths. Her husband was a witch, but he had never been imprisoned because he was a man and not a woman. If Elenor were a witch, she would have been burned. That was the reality of the Catholic world.

The sun was shining, but the sky turned dark. William was waiting for his wife when Jane joined him. She smiled at him. "We will do it," she said. "But not now. We are waiting for someone. And we must educate someone." Jane was shocked and asked, "Who is she?"

At that moment, Elenor joined them. She looked out at the view and said, "Hello, I'm following in my mother-in-law's footsteps."

"You are the new Cordelia," Jane said. "We must call you Cordelia because witches never use their real names in their spells." William nodded and smiled. "That's true. If you use your real name, you'll be in danger, Mrs. Solisticashire."

The trio went off to another forest or village. Nobody knew where they were or what they were doing. But everyone believed that they were being haunted and that they were searching for a new sacrifice for Hell.

Sonraki bölüm

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yazardan Seçmeler

Bu sayfadan ben White Rose'un kitaplarında ve kitap olmamış tek bölümlük hikayelerine ulaşabilirsiniz. İyi okumalar dilerim Eros'un Laneti Çiy Çocuk Alman Tablosu The Mystyc History Tarihteki Modern Kadın 1855 Cadısı Historymaker Queens Series Dynasty Prometheus Thanatos ve Eros Mary on cross The Key Of Darkness

Chapter 1

Közlerin üzerinde çok yürümüştüm. Lakin nasıl bilebilirdim o kahverengi gözlere doğru yürürken daha çok acı çekeceğimi? Ya da nereden bilebilirdim kendi şakalarıma dahi güleceğimi ve ağzıma hiç şarap sürmeden sarhoş olacağımı? Öyle ki hiç içmediğim bir içkinin sarhoşluğuymuş yaşadığım. Ve her gece çöküp karanlık bastığında, biraz olsun beni görsün diye çevresinde pervane olurum. Kırmızı kadifeler, çıngıraklar, ziller, bıçaklar, toplar ve kadehlerce şaraplar... Onun gözleri beni bulsun diye yapmadığım kaldı mı ki? Bir kez olsun beni arasın diye kaçmadığım delik kaldı mı ki? Beni bulsun diye gözler önüne serilmediğim, tut ki çevresinde bir mehtap gibi dönmediğim tek bir gece kaldı mı? Dağlara çıktım, ovalara, çayırlara yayıldım. Dokuz defa sürülmüş tarlalara gizlice dadandım — bir köstebek gibi. Ne de olsa senin için de bir köstebektim. Aşkın için, sevgililerin için, her şey için. Körfeze koştum, sırf denize seni fısıldamak için. Belki o zaman, suyun yüzeyinde senin sandı...

Chapter 3

O akşamdan sonra bazı şeyleri kabullenmiştim. Yitip gitmiş bir bedenin gölgesinde daha fazla yaşamayacaktım. Geceleri çöküp yatağıma yattığımda ertesi sabah kalbimdeki boşluğun sonunun ne olacağını düşünüp penceremden içeri giren yıldızların ışıklarını saymayacaktım. Buna karar verdiğimde gün çözülüp gitmiş yerine tatlı meltemle bir karanlığa bırakmıştı. Yün yorganımı tepeme kadar çekmiş her gece olduğu gibi yatağımın berisindeki pencereden ormana ve ağaçların arasından cılızca gözüken yıldızlara bakıyor ve beni seneler önce bırakıp giden şovalyeyi düşünüyordum. Derler ki gidenin kalbinde bir ip unutur kader. Zaman o ipi gerer, koparmaz. Zira dosttur kaderle. Eğer yıldızlara aynı anda bakarsa giden ve geride bıraktığı bir çift yaşlı göz, giden hala o ipin titrediğini hissedermiş… Geri dönmese bile, ruhu artık dönmüştür. Ve hiçbir büyü, dönmüş bir ruhu serbest bırakamaz. Yerimden doğrulmadan saçlarıma ellerimi attım. Parmaklarıma dolaşan saçlara karanlıkta seçebildiğ...

Caligula'nın Mavi Patikleri

Bu Blogda Ara